
Zelfredzaamheid
28 mei 2025

Een tillift, rolstoel of ander hulpmiddel regelen zou makkelijk moeten zijn. Toch raken veel mensen in Nederland verstrikt in een web van regels en loketten. De aanvraag van hulpmiddelen via de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) is te ingewikkeld. Hierdoor moeten mensen in kwetsbare situaties soms maanden wachten op hulp. René Martens, CCO Medux: “Zonder hulpmiddel zit je thuis gevangen.”
Wie een hulpmiddel nodig heeft, moet vaak eerst een gesprek met de gemeente afwachten. Dit zogenaamde keukentafelgesprek is nodig voordat een hulpmiddel wordt toegekend en laat vaak weken op zich wachten. “Dat maakt dit hele proces traag en ingewikkeld.” En dat is zonde. “Want in bijna alle gevallen wordt de aanvraag goedgekeurd. Waarom dan zoveel moeite doen voor de paar uitzonderingen?”
Een ander probleem is dat mensen niet weten waar ze hun hulpmiddel moeten aanvragen. “Voor sommige hulpmiddelen moet je bij de zorgverzekeraar zijn en voor andere bij de gemeente.” Dit zorgt voor verwarring. “Mensen zitten vaak al in een zorgtraject en moeten dan zelf uitzoeken bij welk loket ze moeten zijn. Daar moeten ze ook nog eens iedere keer opnieuw hun verhaal doen. Dat is frustrerend en onnodig.”
Volgens René is er een duidelijke oplossing: het ICF-model. Dit is een standaardmethode waarmee zorgverleners precies kunnen vastleggen wat iemand wel en niet kan. “Als alle zorgverleners en gemeenten dit model gebruiken, hoef je als cliënt je verhaal maar één keer te doen. Zo krijg je sneller het juiste hulpmiddel én scheelt het een heleboel tijd voor iedereen.”
Het aanvragen van een hulpmiddel duurt nu te lang en is te ingewikkeld. “Vertrouw op het oordeel van de arts of zorgverlener en gebruik één duidelijke standaard, zoals het ICF-model. Zo krijgt iedereen sneller de juiste hulp, zonder onnodige stappen. Dat zorgt voor overzicht en standaardisatie in de hulpmiddelenzorg.”